Opisując jakąś scenę, możesz znaleźć w niej wiele szczegółów na które najczęściej nie zwraca się uwagi. Przypominając sobie np. wczorajszą rozmowę ze znajomym, możesz zauważyć w jakich kolorach jest ta scena, czy jest jasna czy ciemna, czy jest filmem czy obrazem, czy jest w 3-D czy płaska, czy w ramach czy krawędzie się rozmywają, czy słyszysz dźwięki, jeśli tak to jakiego natężenia, barwy, siły, czy czujesz coś (np. ucisk fotela, chłód/ciepło), itd. To są właśnie submodalności, czyli najmniejsze ?kawałeczki? składające się na całość.
Zdolność wyróżniania submodalności jest jedną z podstawowych umiejętności w NLP, stanowiącą podstawę do wielu technik NLP.
Submodalności mogą być dwuwartościowe (jak przełącznik, np. ciemne/jasne) lub płynnie zmieniające się. Najczęściej nie zwracamy uwagi na takie szczegóły, jednak warto jest je opanować (jako podstawę do innych ćwiczeń z NLP). Poniżej wypisałem najważniejsze submodalności.
Submodalności są jak klocki, z których zbudowany jest każdy obraz, dźwięk i uczucie. Najbardziej interesujący nie jest sam fakt ich rozróżnienia, ale to co staje się gdy zaczynamy je zmieniać (na ich zmianie polega wiele technik NLP). Okazuje się bowiem, że zmieniając submodalności doświadczenia, możemy zmienić charakter tego doświadczenia. Zazwyczaj największy wpływ i znaczenie wspomnień mają właśnie submodalności tego doświadczenia, a nie jego treść.
Co to może dla Ciebie oznaczać? Chociażby to, że dostajesz właśnie panel sterujący swoimi wspomnieniami, i związanymi z nimi uczuciami/emocjami. Jeśli np. masz jakieś niemiłe wspomnienie, które Tobie od lat przeszkadza, możesz pozmieniać jego submodalności i emocje miną!
Zrób taki eksperyment. Wyobraź sobie, że jesteś w kolejce górskiej. Stwórz obraz w pełnej asocjacji, tzn. tak abyś był w tym obrazie i widział własnymi oczami. Teraz zobacz jak kolejka jedzie i na samym szczycie zaczyna jechać niemal pionowo w dół. Jakie masz uczucia?
A teraz powtórz tą samą sytuację, patrząc na siebie z pozycji obserwatora (dysocjacja), czyli stojąc kilkanaście metrów od kolejki. Jakie teraz masz uczucia?
Jeśli zrobisz dobry obraz (rzeczywisty, żywy), zauważysz, że w asocjacji Twoje ciało zacznie reagować na obraz (serce przyśpieszy, zmienią się źrenice, zaczniesz szybciej oddychać). Natomiast w dysocjacji, ciało pozostanie neutralne w stosunku do obrazu.
Jeśli masz problem z kolejką (wyobraźnia), przywołaj jakąś sytuację o dużym znaczeniu emocjonalnym. Wyobraź sobie jak jesteś w tej sytuacji (asocjacja), pomyśl co czujesz. Następnie zrób drugi obraz, zdysocjowany. Jak bardzo zmieniły się emocje?
Pobaw się kilkoma obrazami, zmieniając po kolei wszystkie submodalności. Najpierw każdą osobno, następnie wszystkie razem. Zaobserwuj co się zmienia i w jakim stopniu. Sprawdź, które z nich przynoszą najsilniejsze zmiany. Poniższe schematy ćwiczeń ułatwią Ci zadanie.
Teraz znając submodalności, naucz się z nich korzystać. Możesz pozmieniać swoje wspomnienia w ten sposób, aby pozytywne były silniejsze, a negatywne słabsze.
Submodalności możesz wykorzystać do wzbudzania motywacji. Najpierw znajdź wspomnienie sytuacji, gdy byłeś absolutnie zmotywowany do działania. Określ i zanotuj jego submodalności. Następnie stwórz obraz czynności którą masz do wykonania (a brakuje Ci motywacji). Teraz nadaj temu obrazowi parametry (submodalności) obrazu, w którym byłeś zmotywowany. Jeśli prawidłowo wykonasz ćwiczenie, zauważysz zmianę.
Kolejny sposób wykorzystania to radzenie sobie ze stresem. Przywołaj obraz sytuacji, gdy jesteś zestresowany. Określ i zanotuj submodalności. Następnie przywołaj do pamięci sytuację, gdzie jesteś w pełni wyluzowany. Określ i zanotuj submodalności. Porównaj obrazy, zaznacz czym się różnią. Odtąd, gdy zdarzy Ci się stresować przed jakąś sytuacją, zmień submodalności obrazu stresującego, na obraz wyluzowania. Jest to prosty zabieg, ale skuteczny!
Jest wiele sposobów wykorzystana submodalności. Wszystko zależy od Twojej pomysłowości, kreatywności!
Jeśli temat cie interesuje polecam ci książkę Richarda Bandlera założyciela NLP . Moim zdaniem pozycja obowiązkowa.
Kliknij na okładkę by przejść do sklepu
Bardzo często zdarza się tak, że ludzie poświęcają znacznie więcej czasu na przeczytanie instrukcji do swojego nowego sprzętu elektronicznego niż na poznanie zasad działania własnego umysłu. Problem leży w braku fundamentalnej edukacji. Wiedzy zawartej w tej książce nie zdobędziesz na szkolnych lekcjach.
Bo przecież o to właśnie w nim chodzi! Nie sztuką jest przejść przez życie zupełnie przeciętnie. Sztuką jest się czymś wyróżnić. I tym właśnie zajmuje się neurolingwistyczne programowanie. Być może w tej publikacji odnajdziesz coś, co zmieni Twoje myślenie na temat samego siebie ? i to w 100%. Na pewno jednak ta publikacja zaopatrzy Cię w wiedzę, którą naprawdę trudno zdobyć gdzie indziej. Ale uważaj! Niektóre spostrzeżenia i wypowiedzi Bandlera są bardzo kontrowersyjne :-)
Kim Jest Richard Bandler?
Richard Bandler (ur. 24 stycznia 1950) jest współtwórcą (wraz z Johnem Grinderem) programowania neurolingwistycznego (ang. NLP). Bandler ukończył matematykę i informatykę. Dostał też dwa honorowe doktoraty na uniwersytetach, na których prowadził swoje seminaria w ciągu ostatniej dekady. Napisał sporo książek wspólnie z Grinderem. Ale to nie one są uważane za jego największe dzieła, lecz nagrania audio, uważane za rewolucyjne przez ludzi zainteresowanych NLP (charisma enhancer, persuassion engineering oraz wiele innych, które można dostać za wysoką cenę w jego sklepie internetowym).
Od lat 80. Bandler zaczął się koncentrować głównie na temacie submodalności. Jego seminaria są pełne metafor, hipnotycznego języka, ?nested loops? oraz instalacji do nieświadomości. Ostatnio Bandler stworzył wiele ?klonów? NLP, takich jak:
Obecnie mieszka w Londynie i naucza razem z Johnem La Valle oraz Paulem McKenna (sławnym brytyjskim hipnotyzerem).